Nie wolno wbijać wkrętów młotkiem; łby wkrętów mają wycięcia przystosowane do różnych wkrętaków. Należy je zawsze wkręcać, a przed wkręceniem wywiercić w łączonych elementach 2- lub 3-stopniowy otwór. Dolna część otworu ułatwiającego wcinanie się gwintu w tkankę drzewną albo w płytę nazywana jest otworem pilotującym. Sposób nawiercania otworu pokazano na rys. 73. Łączna głębokość otworu nie może być mniejsza od 3/4 długości wkręta. Zaleca się wykonanie otworu pilotującego nawet przyłączeniu miękkiego drewna igłastego. Przy wkręcaniu wkręta w drewno iglaste należy wywiercić otwór pilotujący o średnicy wynoszącej od 0,4 do 0,7 średnicy wkręta, a przy skręcaniu płyt wiórowych i drewna liściastego — od 0,6 do 0,8.
Stolarze — pamiętając o zasadzie łączenia drewna nakazującej unikania osadzania gwoździ i wkrętów w
czołach elementów — stosują różne sposoby zestawiania łączonych części wyrobów tak, by trwale je złączyć. Przykłady takich połączeń przedstawiono na rys. 74. We wszystkich tych złączach wkręty i gwoździe przecinają słoje prostopadle i dobrze zakleszczają się w drewnie.
Połączenia wkrętami z gwintem metrycznym (rys. 75) sądemontowalne. Można bez wysiłku rozdzielić połączone nimi elementy, a następnie ponownie je zespolić, gdy zajdzie taka konieczność. Stosowane są głównie do łączenia nóg z oskrzynią stołu.
lokata - Prowadnice - barc mieszkania