O łączeniu elementów wyrobów stolarskich gwoździami, wkrętami i okuciami łączącymi
Jakże często gwoździe i młotek kojarzą się z domowym majsterkowaniem. A nie jest to zawsze trafne skojarzenie. Stolarz nieprofesjonalista łączy drewniane części gwoździami i wkrętami tylko wtedy, gdy wykonuje bardzo proste wyroby, np. skrzynkę na ziemniaki. Przy składaniu elementów mebli i innych sprzętów domowych stosuje złącza stolarskie, opisane w poprzednim rozdziale. Natomiast wkręty, śruby i inne metalowe łączniki są niezastąpione w innych połączeniach. * Nieprawidłowe zastosowanie gwoździ i wkrętów do łączenia drewna i płyt przedstawiono na rys. 65. Nie należy ich stosować w złączach narożnikowych i półkrzy-żowych. Gwóźdź albo wkręt będzie trwale utrzymywał połączenie tylko wtedy, gdy zostanie osadzony poprzecznie do przebiegu włókien (słojów) albo prostopadle do płaszczyzny płyty. Osadzane w czoło elementu — wcinają się w miękkie i mało wytrzymałe drewno wczesne, równolegle do włókien, między sklejone arkusze fornirów w sklejce, rozwarstwiając ją, albo w luźną i mało spójną strukturę wewnętrznych warstw płyty wiórowej. Wówczas nawet pod małym obciążeniem źle utrzymywane i zakleszczone w materiale łatwo wysuną się, a złącze rozsypie się. Do tego rodzaju połączeń trzeba więc stosować inne rodzaje łączników.
Przy łączeniu drewna i płyt drewnopochodnych gwoździami, czyli podczas wbijania gwoździa, jego ostry koniec zagłębiając się w łączone elementy rozsuwa i odkształca włókna drzewne. Sprężyście odkształcone włókna zaciskają i zakleszczają gwóźdź. Siła zakleszczenia zależy od gatunku drewna i rodzaju płyty drewnopochodnej. Złącze jest najtrwalsze przy zbijaniu drewna grabowego, słabsze — przy łączeniu drewna dębowego lub bukowego, a najsłabsze — dla świerka i lipy. Wbijany gwóźdź działa jak klin i może rozłupać nawet dość grube elementy drewniane, lub wykruszyć płytę. Aby tego uniknąć, trzeba albo lekko przytępić czubek gwoździa uderzając go"młotkiem albo wywiercić otwór w miejscu osadzenia gwoździa. Zaleca się zawsze wiercić otwory przed osadzeniem gwoździ w drewnie liściastym. Średnica otworu powinna być tylko nieznacznie mniejsza od średnicy, a głębokość — nieco większa od połowy długości gwoździa. Stępienie czubka gwoździa zapobiega także błądzeniu i zaginaniu się gwoździa w drewnie.
noclegi Korbielów - Instalacje co wrocław - meble gabinetowe