http://www.pyl-meblowy.themaxnet.info Hobbystycznie en-us Sat, 04 Sep 2010 22:47:26 +0200 Sat, 04 Sep 2010 22:47:26 +0200 Log1 CMS biuro@4poziiiom.pl biuro@4poziiiom.pl 60 http://www.pyl-meblowy.themaxnet.info/index.php?q=czenialistew Jeśli krtkie deski, listwy lub krawędziaki trzeba połączyć czołami, w celu uzyskania wąskich i długich elementw ozdobnych bądź konstrukcyjnych, wtedy do ich zespolenia można zastosować jedno ze złącz przedstawionych. Ażurowe, szkieletowe konstrukcje przestrzenne, wykonane z graniakw (krawędziakw, bali, desek, łat), mają naroża, w ktrych trzy elementy składowe są łączone ze sobą pod kątem prostym. Tak zbudowane są klatki, skrzynie opakowaniowe, skrzynie-pojemniki, kwietniki, altanki, a nawet meble. Złącza w tym połączeniu, zwanym narożnikowym trjdrożnym, muszą być wykonane w czołach wszystkich trzech graniakw. Jest to podstawowy warunek gwarantujący właściwą sztywność i trwałość naroża. Jednak wykonanie profilw złącza na końcach każdego z elementw połączenia sprawia, że jest ono znacznie osłabione. Najlepsze i najczęściej stosowane jest więc złącze narożnikowe trjdrożne czopowe. Projektując wyroby stolarskie i proste konstrukcje budowlane należy unikać połączeń narożnikowych trjdroż-nych i stosować w narożach połączenia narożnikowe płaskie i płkrzyżowe, nieco przesunięte względem siebie. Przestrzenne konstrukcje graniakowe z węzłami narożnikowymi trjdrożnymi wzmacnia się i osłania ukośnymi usztywnieniami (zastrzałami) oraz poszyciem wykonanym z desek, listew lub płyt drewnopochodnych. Połączenia elementw drewnianych, nawet po dokładnym i starannym ich obrobieniu, nie zawsze mają wymaganą sztywność. Gdy części wyrobu stolarskiego narażone są na duże obciążenia, np. przy częstym przesuwaniu krzeseł, stołw, ław, skrzyń, wwczas trzeba je dodatkowo wzmocnić i usztywnić, aby się nie rozpadły. Wzmacnia się płyty stołw, drzwi szafek, drzwi deskowe, płki i niektre boazerie, ponieważ paczą się, a także po to, by były bardziej wytrzymałe, sztywne i stabilne. Wzmocnione wspornikami płki i regały mniej uginają się pod obciążeniem układanych przedmiotw, książek, doniczek z kwiatami itp. Usztywnianie złącza czopowego połkrzyżowego przelotowego polega na wbiciu w nacięty czop drewnianego klinika powleczonego klejem. Połączenie narożnikowe graniakw można wzmocnić przez wbicie gwoździ lub drewnianych kołkw, a także przez przyklejenie bądź przykręcenie rżnego rodzaju nakładek drewnianych albo metalowych. http://www.pyl-meblowy.themaxnet.info/index.php?q=wzmacnianiepyt Bardziej złożone są metody wzmacniania płyt z desek lub listew. Jedna z nich polega na złączeniu czł desek listwą wzmacniającą czołową nakładaną albo wpust-kową. Inna polega na złączeniu od spodu płyty, wykonanej z desek, listwami płaszczyznowymi z wykorzystaniem dodatkowych połączeń wzdłużnych, a jeszcze inna na przybiciu (bez połączeń stolarskich) listew usztywniających i łączących, jak w przypadku wykonania drzwi deskowych lub graniąkowych. Usztywnienie płyty z desek połączonych wzdłużnie ma na celu zabezpieczenie jej przed wypaczeniem się pod wpływem zmiennych warunkw atmosferycznych i stale zmieniającej się wilgotności powietrza. Bez względu na to, czy płyta zestawiona jest z desek iglastych czy liściastych, listwę płaszczyznową należy wykonać z twardego drewna liściastego. Listwy czołowe wykonuje się z tego samego gatunku drewna, co deski płyty, ale nie przykleja się ich do płyty na całej długości, lecz tylko pośrodku na 1/3 długości listwy. Wzmacnianie listwą płaszczyznową stosuje się głwnie w płytach stołw ogrodowych, stylizowanych na ludowe, ławach itp. wykonywanych z desek, a także w listewkowych drzwiczkach szafek. Listwy czołowe usztywniają drzwi szafek meblowych, płyt stołowych wysuwanych albo odchylanych, rozbieralnych płyt boazeryjnych. Bardziej złożone połączenia oraz inne metody wzmacniania rżnego rodzaju złączy są opisane w specjalistycznych poradnikach meblarskich *. http://www.pyl-meblowy.themaxnet.info/index.php?q=czeniegwodziami O łączeniu elementw wyrobw stolarskich gwoździami, wkrętami i okuciami łączącymi Jakże często gwoździe i młotek kojarzą się z domowym majsterkowaniem. A nie jest to zawsze trafne skojarzenie. Stolarz nieprofesjonalista łączy drewniane części gwoździami i wkrętami tylko wtedy, gdy wykonuje bardzo proste wyroby, np. skrzynkę na ziemniaki. Przy składaniu elementw mebli i innych sprzętw domowych stosuje złącza stolarskie, opisane w poprzednim rozdziale. Natomiast wkręty, śruby i inne metalowe łączniki są niezastąpione w innych połączeniach. * Nieprawidłowe zastosowanie gwoździ i wkrętw do łączenia drewna i płyt przedstawiono na rys. 65. Nie należy ich stosować w złączach narożnikowych i płkrzy-żowych. Gwźdź albo wkręt będzie trwale utrzymywał połączenie tylko wtedy, gdy zostanie osadzony poprzecznie do przebiegu włkien (słojw) albo prostopadle do płaszczyzny płyty. Osadzane w czoło elementu wcinają się w miękkie i mało wytrzymałe drewno wczesne, rwnolegle do włkien, między sklejone arkusze fornirw w sklejce, rozwarstwiając ją, albo w luźną i mało spjną strukturę wewnętrznych warstw płyty wirowej. Wwczas nawet pod małym obciążeniem źle utrzymywane i zakleszczone w materiale łatwo wysuną się, a złącze rozsypie się. Do tego rodzaju połączeń trzeba więc stosować inne rodzaje łącznikw. Przy łączeniu drewna i płyt drewnopochodnych gwoździami, czyli podczas wbijania gwoździa, jego ostry koniec zagłębiając się w łączone elementy rozsuwa i odkształca włkna drzewne. Sprężyście odkształcone włkna zaciskają i zakleszczają gwźdź. Siła zakleszczenia zależy od gatunku drewna i rodzaju płyty drewnopochodnej. Złącze jest najtrwalsze przy zbijaniu drewna grabowego, słabsze przy łączeniu drewna dębowego lub bukowego, a najsłabsze dla świerka i lipy. Wbijany gwźdź działa jak klin i może rozłupać nawet dość grube elementy drewniane, lub wykruszyć płytę. Aby tego uniknąć, trzeba albo lekko przytępić czubek gwoździa uderzając go"młotkiem albo wywiercić otwr w miejscu osadzenia gwoździa. Zaleca się zawsze wiercić otwory przed osadzeniem gwoździ w drewnie liściastym. Średnica otworu powinna być tylko nieznacznie mniejsza od średnicy, a głębokość nieco większa od połowy długości gwoździa. Stępienie czubka gwoździa zapobiega także błądzeniu i zaginaniu się gwoździa w drewnie. http://www.pyl-meblowy.themaxnet.info/index.php?q=gwodziewpraktyce Długość gwoździa powinna być 3-krotnie większa od grubości przybijanego elementu. Przy łączeniu cienkich części, gdy chce się uzyskać trwałe i mocne połączenie, należy użyć gwoździ o długości większej o 1/3 od łącznej grubości zbijanych elementw. Koniec gwoździa wystający poza elementy powinien być zagięty, a sposoby zaginania.. Jeśli gwźdź zagnie się albo skrzywi w drewnie, trzeba go wyjąć, ochraniając powierzchnię elementu twardą podkładką. Aby choć częściowo uniknąć wbijania gwoździ wzdłuż słojw i rozłupania drewna, zaleca się wbijać je ukośnie.. Małe gwoździki, trudne do uchwycenia w palce, łatwiej przybić nasadzając je uprzednio na cienki pasek papieru i wbijać dwoma uderzeniami młotka, zrywając jednocześnie papier. Przybijając cienkie elementy, deseczki i listwy na stałe do drewna lub płyt, trzeba je przed przybiciem powlec klejem. Można wtedy użyć gwoździ o małym łbie albo bez łba. Gwoździe spełniają wwczas rolę ścisku Htolarskiego, a środkiem wiążącym jest klej. W tym przypadku trzeba gwoździe wcisnąć głębiej w drewno u/ywając cienkiego pobijaka, a powstałe w ten sposb zagłębienie wypełnić kitem. Znacznie większe zastosowanie w pracach stolarskich ni.iją wkręty. Używane są 3 podstawowe rodzaje wkrętw: do drewna, do płyt wirowych oraz z gwintem metrycznym (rys. 71). Wkręty do płyt wirowych w porwnaniu ze zwykłymi wkrętami do drewna mają jiwint na całej długości, bardziej ostry, o większym skoku I wysokości. Rdzeń wkręta jest cieńszy i wynosi 0,50,75 ńredniey znormalizowanego wkręta do drewna. Wkręcani' w płytę nie zgniatają jej cząsteczek, nie wykruszają ich pod naporem szerokich u podstawy i niskich grzbietw jak przy normalnym gwincie, lecz wcinają się w wiry, a połączenie jest wtedy o 30% trwalsze. http://www.pyl-meblowy.themaxnet.info/index.php?q=czegoniewolno Nie wolno wbijać wkrętw młotkiem; łby wkrętw mają wycięcia przystosowane do rżnych wkrętakw. Należy je zawsze wkręcać, a przed wkręceniem wywiercić w łączonych elementach 2- lub 3-stopniowy otwr. Dolna część otworu ułatwiającego wcinanie się gwintu w tkankę drzewną albo w płytę nazywana jest otworem pilotującym. Sposb nawiercania otworu pokazano na rys. 73. Łączna głębokość otworu nie może być mniejsza od 3/4 długości wkręta. Zaleca się wykonanie otworu pilotującego nawet przyłączeniu miękkiego drewna igłastego. Przy wkręcaniu wkręta w drewno iglaste należy wywiercić otwr pilotujący o średnicy wynoszącej od 0,4 do 0,7 średnicy wkręta, a przy skręcaniu płyt wirowych i drewna liściastego od 0,6 do 0,8. Stolarze pamiętając o zasadzie łączenia drewna nakazującej unikania osadzania gwoździ i wkrętw w czołach elementw stosują rżne sposoby zestawiania łączonych części wyrobw tak, by trwale je złączyć. Przykłady takich połączeń przedstawiono na rys. 74. We wszystkich tych złączach wkręty i gwoździe przecinają słoje prostopadle i dobrze zakleszczają się w drewnie. Połączenia wkrętami z gwintem metrycznym (rys. 75) sądemontowalne. Można bez wysiłku rozdzielić połączone nimi elementy, a następnie ponownie je zespolić, gdy zajdzie taka konieczność. Stosowane są głwnie do łączenia ng z oskrzynią stołu. http://www.pyl-meblowy.themaxnet.info/index.php?q=szafkiszafyregay Szafki, szafy, regały i inne meble skrzyniowe są wspłcześnie wykonywane z płyt wirowych, oklejanych naturalnymi i sztucznymi okleinami. Meble wykonywane w zakładach meblarskich oraz rzemieślniczych są produkowane z elementw łączonych kołkami lub okuciami łączącymi. Wykonanie połączenia kołkowego w domowym warsztacie jest bardzo trudne, gdyż wymaga dużej dokładności wiercenia otworw i precyzyjnego usytuowania osi otworw na kołki w obu łączonych ze sobą płytach. Dlatego majsterkowicze coraz częściej sięgają po łączniki narożne lub płkrzyżowe metalowe albo z tworzyw sztucznych. Oto kilka wybranych przykładw zastosowań okuć używanych do łączenia płyt. Najłatwiejsze jest połączenie narożnikowe, ścienne dwu płyt za pomocą tulejek rozprężnych, wykonanych z elastycznego tworzywa sztucznego i wciskanych w otwr nawiercony w obu łączonych elementach (rys. 76). w otwory tulejek wkręta bądź wciśnięcie stalowego kołka. Tulejki rozprężne są wykonywane w dwu odmianach: jako wpuszczane w płytę lub nasadzane. Użycie wpuszczanych jest związane z koniecznością starannego wykonania gniazda wspłosiowego z otworem o dnie prostopadłym do osi otworu. Po zmontowaniu połączenia otwr jest wypełniany i zakrywany płytkimi korkami z tworzywa sztucznego. Korki te sprzedawane są wraz z tulejkami, w kompletach. Tulejki nasadzane mają szeroki kołnierz oporowy. Po wciśnięciu w płyty i złączeniu ich kołnierz wystaje ponad płaszczyznę jednej z nich. Uniemożliwia to zwarte zestawienie w regale lub zestawie szafek tak połączonych ze sobą skrzynek. Kołnierze odcinają się wyraźną barwą i nie zdobią mebla. Podczas osadzania tulejki rozprężnej w otworze należy zwrcić szczeglną uwagę na usytuowanie szczeliny (rozcięcia) tulejki. Szczelina musi być ustawiona prostopadle do powierzchni płyty. Jeżeli będzie ustawiona rwnolegle, wtedy podczas wciskania kołka lub wkręcania wkręta rozprężająca się tulejka może rozwarstwić płytę, a nawet oderwać jej fragmenty w pobliżu otworu.