Szafki, szafy, regały i inne meble skrzyniowe są współcześnie wykonywane z płyt wiórowych, oklejanych naturalnymi i sztucznymi okleinami. Meble wykonywane w zakładach meblarskich oraz rzemieślniczych są produkowane z elementów łączonych kołkami lub okuciami łączącymi. Wykonanie połączenia kołkowego w domowym warsztacie jest bardzo trudne, gdyż wymaga dużej dokładności wiercenia otworów i precyzyjnego usytuowania osi otworów na kołki w obu łączonych ze sobą płytach. Dlatego majsterkowicze coraz częściej sięgają po łączniki narożne lub półkrzyżowe — metalowe albo z tworzyw sztucznych. Oto kilka wybranych przykładów zastosowań okuć używanych do łączenia płyt.
Najłatwiejsze jest połączenie narożnikowe, ścienne dwu płyt za pomocą tulejek rozprężnych, wykonanych z elastycznego tworzywa sztucznego i wciskanych w otwór nawiercony w obu łączonych elementach (rys. 76). w otwory tulejek wkręta bądź wciśnięcie stalowego kołka. Tulejki rozprężne są wykonywane w dwu odmianach: jako wpuszczane w płytę lub nasadzane. Użycie wpuszczanych jest związane z koniecznością starannego wykonania gniazda współosiowego z otworem o dnie prostopadłym do osi otworu. Po zmontowaniu połączenia otwór jest wypełniany i zakrywany płytkimi korkami z tworzywa sztucznego. Korki te sprzedawane są wraz z tulejkami, w kompletach. Tulejki nasadzane mają szeroki kołnierz oporowy. Po wciśnięciu w płyty i złączeniu ich kołnierz wystaje ponad płaszczyznę jednej z nich. Uniemożliwia to zwarte zestawienie w regale lub zestawie szafek tak połączonych ze sobą skrzynek. Kołnierze odcinają się wyraźną barwą i nie zdobią mebla.
Podczas osadzania tulejki rozprężnej w otworze należy zwrócić szczególną uwagę na usytuowanie szczeliny (rozcięcia) tulejki. Szczelina musi być ustawiona prostopadle do powierzchni płyty. Jeżeli będzie ustawiona równolegle, wtedy podczas wciskania kołka lub wkręcania wkręta rozprężająca się tulejka może rozwarstwić płytę, a nawet oderwać jej fragmenty w pobliżu otworu.
nowe programy - zdjęcia ślubne - telewizory sony